خوردن و آشاميدن در شبهاي ماه رمضان بعد از خواب حرام بود
از افطار تا سحرهاي ماه مبارك رمضان در صدر اسلام
خوردن و آشاميدن در شبهاي ماه رمضان بعد از خواب حرام بود؛ حتي اگر كسي بعد از نماز عشاء هنوز افطار نكرده بود و بعد خوابش مي برد و آنگاه بيدار مي شد، ديگر نمي توانست چيزي بخورد.
در اين ميان مردي از اصحاب رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم كه نامش خوات بن جبير انصاري و برادر عبد الله بن جبير بود (همان كه رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم او را با پنجاه نفر از تيراندازان مسئول دهانه دره احد كرده بود، رفقايش گريختند، و او با يازده نفر ديگر پايمردي كردند تا در همان دهانه دره شهيد شدند)، در جنگ خندق پيرمردي ناتوان بود و با زبان روزه با رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم كار مي كرد. هنگام عصر نزد خانواده اش آمد و پرسيد: هيچ خوردني نزد شما يافت مي شود؟ گفتند: خوابت نبرد تا برايت طعامي درست كنيم. ولي تهيه غذا طول كشيد و او را خواب ربود، در حالي كه هنوز افطار نكرده بود. همينكه بيدار شد به خانواده اش گفت: طعام خوردن بر من حرام شد و ديگر امشب نمي توانم چيزي بخورم. صبح كه شد به سر كار خود در خندق رفت و به كار حفر خندق پرداخت و سپس از شدت ضعف بي هوش شد. رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم وقتي وضع او را ديد، بسيار ناراحت شد.
لذا خداي تعالي به منظور تخفيف و آسان كردن حكم، آيه : «حتي يتبين لكم الخيط الابيض من الخيط الاسود» من الفجر را نازل نمود كه خوردن و آشاميدن را تا جدا شدن سفيدي روز از سياهي شب حلال كرد.
منبع: ماهنامه قرآني نسيم وحي صفحه 51
رَبَّنَا لاَ تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ ﴿۸﴾