جملات حكيمانه عارف فرزانه، حضرت آيت الله بهجت
جملات حكيمانه عارف فرزانه، حضرت آيت الله بهجت
به نقل از دفتر نشر آثار ايشان
* آيا ميتوانيم سالم بار به منزل ببريم و در عين حال به امور مسلمانان و مؤمنين بيتفاوت باشيم؟ آيا امكان دارد بدون اهتمام به امور مسلمانان به مقصود برسيم؟
* توسلات خيلي نافع است. به اين امامزادهها زياد سر بزنيد. اين بزرگواران همچون ميوهها كه هر كدام يك ويتامين خاصي دارند، هر كدامشان خواص و آثاري دارند.
* قلبها از ايمان و نور معرفت خشكيده است. قلب آباد به ايمان و ياد خدا پيدا كنيد تا براي شما امضا كنيم كه امام زمان«عج» آنجا هست.
* اگر بيتفاوت باشيم و براي رفع گرفتاريها و بلاهايي كه اهل ايمان بدان مبتلا هستند دعا نكنيم، آن بلاها به ما هم نزديك خواهد بود.
* خدا نكند حرام در نزد انسان زينت داده شود! اين يك بيماري قلبي است كه انسان به آن مبتلا ميشود كه با وجود راههاي حلال كه نيازش را برآورده ميكند خود را به حرام گرفتار مينمايد.
* به چيزي غير از توكل و ياد خدا براي انسان، آرامش حاصل نميشود و چيزي غير از اعراض از ياد خدا و غفلت، زندگي را تلخ و ناگوار نميسازد.
* با رعايت اخلاقيات و رفتار صحيح اسلامي، افراد غيرمسلمان هم به اسلام و مسلمانها گرايش پيدا ميكنند.
* عدم انجام كارهاي خير از قبيل صدقات جاريه و ساختن بناهاي خيريه مانند مساجد، حسينيهها، مدارس و... كه امروز مردم از آنها محروم هستند از بيپولي نيست بلكه از بيتوفيقي ماست!
* با كسي نشست و برخاست كنيد كه همين كه او را ديديد به ياد خدا بيفتيد، به ياد طاعت خدا بيفتيد، نه با كساني كه در فكر معاصي هستند و انسان را از ياد خدا باز ميدارند.
*دينداري انسان وقتي معلوم ميشود كه بر سر دو راهي دنيا و آخرت و متابعت هواي نفس و شيطان يا بندگي رحمان قرار گيرد.
* وداع از اين دنيا براي ما بسيار نزديك است، ولي ما آن را بسيار دور ميبينيم وگرنه اينقدر با هم نزاع نداشتيم.
* دنياپرستان را بنگريد كه به چه دل بستهاند و بر سر چه با هم نزاع دارند، به دنيايي از كاغذ و مقوا و خانه عنكبوت!
* چه خوب است انسان، عبادت و كار خير كه انجام ميدهد بگويد كاري نكردم اما كار نيك و خوبي كه از ديگران ديد بگويد چقدر كار بزرگي انجام داده است.
* معيار اصلي نماز است. اين نماز بالاترين ذكر است. شيرينترين ذكر است. همه چيز تابع نماز است. بايد سعي كنيم اين نماز را حسابي درستش كنيم.
* هر چه هست از قامت ناساز بياندام ماست. تا ما ناجور نشويم، آنچه از بالا بر سر ما نازل ميشود ناجور نميشود بلكه كاري ميكنيم كه باران رحمت بر ما نقمت و عذاب ميشود.
* اگر به چيزي ظن و گمان داشته باشي و آن را به صورت يقيني بيان كني، همين دروغ محسوب ميشود.
* ما بايد در تحصيل صبر و حلم و تواضع سعي كنيم و از اينكه ديگران از ترس به ما احترام بگذارند احتراز كنيم.
* همه رذايل اخلاقي از ضعف در معرفت خداوند متعال پديد ميآيند! اگر انسان دريابد كه خداوند متعال هميشه و در همه حال از هر زيبايي زيباتر است، از انس به او هرگز جدا نخواهد شد.
* هر كسي كاسهاي از ابتلائات دارد كه مطابق وجود و استعداد اوست و كاسههاي اشخاص از بلايا پر شده است ولي خدا همه را دوست دارد.
* اگر بدانيم اصلاح امور انسان به اصلاح عبادات و در راس آنها نماز است كه بواسطه خضوع و خشوع و آن هم به اعراض از لغو محقق ميشود، كار تمام است!
* دعاي تعجيل فرج، دواي دردهاي ماست. مخصوصا دعاي شريف الهي عظم البلاء و برح الخفاء را بخوانيم و از خدا بخواهيم برساند صاحب كار را.
* لازم نيست انسان در پي اين باشد كه به خدمت حضرت ولي عصر «عج» تشرف حاصل كند بلكه شايد خواندن دو ركعت نماز و سپس توسل به ائمه«ع» بهتر از تشرف باشد.
* خدا كند ازخودراضي نباشيم، اگر از خودراضي باشيم، هرگز نميتوانيم حق ربوبيت را در عبوديت و بندگي ادا كنيم!با اينكه هيچايم خود را همه چيز ميدانيم!
* اصلاح نماز مستلزم اصلاح ظاهر و باطن و دوري از منكرات ظاهريه و باطنيه است. و از راههاي اصلاح نماز، توسل جدي در حال شروع به نماز به حضرت ولي عصر «عج» است.
* ما در درياي زندگي در معرض غرق شدن هستيم، دستگيري ولي خدا لازم است. بايد به حضرت ولي عصر «عج» استغاثه كنيم كه مسير را روشن سازد و ما را تا مقصد، همراه خود ببرد.
* بعضي گمان ميكنند كه ما از ترك معصيت عبور كردهايم، غافلند از اينكه معصيت، اختصاص به كبائر معروفه ندارد بلكه اصرار بر صغائر هم كبيره است.
* به هر اندازه از بيانات اهل بيت «ع» دور باشيم از خود ايشان دوريم.
* ترك معصيت حاصل نميشود بطوريكه ملكه شخص شود، مگر با دوام مراقبه و ياد خدا در هر حال و زمان و مكان و در ميان مردم و در خلوت.
* هيچ ذكري بالاتر از ذكر عملي نيست، هيچ ذكر عملي بالاتر از ترك معصيت در اعتقاديات و عمليات نيست.
* خداوند ايمان كساني را كه در گرفتاريها ثابت قدم بمانند، تقويت ميكند تا هيچ بلايي آنها را از پا در نياورد و با ايمان و ذكر و انس با خدا از دنيا بروند.
* آيا ميشود رئيس و مولاي ما، حضرت ولي عصر «عج» محزون باشد و ما خوشحال باشيم؟! ايشان در اثر ابتلاي دوستان، گريان باشد و ما خندان و خوشحال باشيم و در عين حال، خود را تابع آن حضرت بدانيم؟!
* مظلوميت اميرالمؤمنين «ع» مظلوميت بشر تا روز قيامت است. مناسب هست همانند مجالس عزاداري براي سيدالشهداء مجالس عزاداري براي اميرالمؤمنين هم بر پا گردد. اگر آنجا غصب نميشد عاشورا هم پيدا نميشد.
* قرآن، انسان را به غايت كمال انساني ميرساند. ما قدردان قرآن و عديل آن، اهل بيت «ع» نيستيم! كسي آشنا به قرآن است كه زيادتر در آن تدبر كند.
* اگر به قرآن عمل ميكرديم ديگران را به اسلام و قرآن جذب ميكرديم، زيرا قرآن جامع كمالات همه انبياء اولوالعزم است. توسل به قرآن و حمل و فهم و قرائت آن، براي نجات عموم مردم مفيد است.
رَبَّنَا لاَ تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ ﴿۸﴾